Bata pa ako ay madalas ko ng makita ang mga karatula na ganito ang nasusulat. Nasusulat ito sa English. Ilang salita lamang ang mga ito pero napakaganda ng mensahe na magagamit na gabay sa pang araw-araw na buhay. Naging gabay ko ang apat na tanong na ito sa aking mga mahahalagang desisyon sa aking buhay at patuloy pa rin na ginagamit.

“Of the things we think, say or do:

“Sa lahat ng iisipin, sasabihin o gagawin:

1. Is it the TRUTH?

1. Ito ba ay ang KATOTOHANAN?

2. Is it FAIR to all concerned?

2. Ito ba ay magiging PAREHAS o KATANGGAP-TANGGAP para sa lahat?

3. Will it build GOODWILL and BETTER FRIENDSHIPS?

3. Makabubuo ba ito ng KABUTIHAN at MABUTING PAGKAKAIBIGAN?

4. Will it he BENEFICIAL to all concerned?”

4. May KAPAKINABANGAN ba ito sa mga kinauukulan?”

Ang gumawa ng mga karatula na ito ay mula sa mga grupo ng mga Rotarians. Ang mga miyembro ng grupo na ito na nag-isip nito ay nagmula sa iba’t-ibang panig ng mundo. At hindi naman ako naging miyembro nito ngunit tunay na saludo ako sa gabay at karatula na ito.

Subok ang mga gabay na ito na siguradong magiging maayos ang lahat. Puwede rin itong malinaw na gabay sa ating pagsusulat ng blog.

Nakita at nagamit mo rin ba ang mga ito?

“It’s more fun in the Philippines!”

May pumupuri at may mga negatibong reaksyon sa nabanggit na bagong advertisement para sa pagpapalawig ng turismo sa bansang Pilipinas.

Kung ako’y tatanungin…yan na rin ang isasagot ko sa magtatanong. Tunay na mas masaya sa Pilipinas.  Palagi ko naman iyang nasasabi sa aking mga nakakausap sa aking lugar ngayon at sa aking matagal na paninirahan sa ating bansa. At hindi maikakaila para sa akin ay ang magagandang pag-uugali ng mga masayahing Filipino ang tunay na nagpapasaya na kasamang nakikita sa mga magagandang lugar na puntahan sa Pilipinas.

Bilang isang Pinoy ay inaaamin ko na marami rin ang mga negatibong kuwento, komento at nangyayari sa ating bansa. At nakikita ko rin ang mga pagkukulang kung turismo ang pag-uusapan. Ngunit hindi dapat masira ang napakaraming magagandang katangian at makikita sa Pilipinas ng mga pasulpot-sulpot na mga negatibong pangyayari sa ating bansa. Umaasa ako na balang araw ay magiging maayos din ang mga negatibong nakikita sa Pilipinas.

Marami na rin akong napuntahang iba’t-ibang lugar at masasabi ko na iba’t-iba rin ang mga ekspiriensya sa mga  bansa na iyon. Bilang Pinoy ay tunay na namamangha ako palagi sa mga magagandang lugar na aking napuntahan sa ibang bansa katulad ng iba’t-ibang lugar sa Amerika, Vienna(Austria), Hong Kong(Asia), at Macau(Asia). Kaya para sa akin ay parang masasarap na pagkain ang mga lugar na ito at ibang luto ang Pilipinas.

Para sa akin ay napakaraming lugar sa Pilipinas na kapuri-puri lalo na sa mga probinsya. Sana lamang ay hindi maging pangkalahatan ang mga negatibong komento na  nangyayari at nakikita sa Metro-Manila at ibang lugar.

Personal na nakita ko ang pagkagalak sa Pilipinas ng apat naming bisita na mga Singaporeans noong nakaraang Disyempre 2010(unang bakasyon ko sa Pinas). Masasabing wala sa kalingkingan ng bansang Singapore ang Pilipinas kung pag-uusapan ang turismo pero sa ilang araw nilang itinigil sa Metro-Manila ay halos wala akong narinig na reklamo sa kanilang pamamasyal bilang turista at nagsabi pang muli silang babalik.

Nagsasarili lamang sila sa kanilang pamamasyal sa Metro-Manila. Nakakarating sila sa Makati at Ortigas sa pamamagitan ng MRT. Minsan ko lamang silang nakasama noong ipasyal ko sila sa Fort Santiago at Luneta. Namangha sila sa mga kuwento at pangyayari sa nakita nila sa Fort Santiago lalo na ang kuwento ng kabayanihan ni Jose Rizal. Lubos nilang nagustuhan ang pagkain ng mga street foods na nakita  nila sa pamamasyal sa Luneta katulad ng balot, hilaw na mangga na may bagoong, fish balls, at inihaw na pusit. Tuwang-tuwa rin sila sa nakita nilang masasayang Filipino na namamasyal sa Luneta sa harap ng Grandstand(na alam nilang doon naganap ang isang hindi magandang pangyayari). At siyempre hindi rin nila makakalimutan ang iba’t-ibang Filipino restaurant na tunay naman nilang nagustuhan ang mga luto sa kabila nang murang halaga.

Pauna pa lamang ito kung bakit nga ba mas-masaya sa Pilipinas(may susunod pang akda). Pag-uusapan din natin sa susunod ang kasagutan sa isang tanong na kung bakit ba masayahin ang mga Pinoy sa Pilipinas na para sa akin ay siya rin ang kinagigiliwan ng mga turista.

Sana lamang bilang isang Filipino ay mas maraming tayong masabing maganda sa ating bansa kaysa sa mga negatibo.

At sana rin ay maging kaisa tayo sa ikagaganda at ikakaunlad ng Pilipinas…ang ating bansang sinilangan…’in our own little way’.

- – - – - – - – - – - – - -

“Travel and change of place impart new vigor to the mind. ” ~Seneca

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 13,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

—Maraming Salamat po sa inyong palagiang pagbisita sa Blog Ni Lolo…from Superlolongpinoy!

Happy New Year!!!

Click here to see the complete report.

Isang mission accomplished ang nangyari noong December 4, 2011.

Matagal ng nag-iisip ang aking mga anak kung ano nga ba ang isang magandang project, na hindi naman kalakihan, ngunit magiging isang memorable sa mga makakatanggap ng kanilang regalo bago matapos ang taong 2011.

Habang tumatakbo ang mga buwan ng taong 2011 dito sa bayan ni Ankel Sam ay unti-unting nakakaipon ang aking mga anak ng mga stuffed toys mula sa mga kaibigang nagbabawas ng mga laruan sa kanilang mga bahay. At dahan-dahan na rin na napupuno ang balikbayan box ng mga stuffed toys ay dito na nga naisipan na ipamahagi ang naggagandahang mga stuffed toys sa mga bata sa Pilipinas. Pero sinong mga bata?

Naalala ng aking mga anak ang isang project ng kanilang pumanaw na Ina na magsilbi sa mga batang may sakit na kanser sa Kythe Foundation sa Pilipinas noon. At dito na nga nila binalak na ipamahagi ang mga naiipon ng mga stuffed toys para sa mga batang may sakit na kanser sa Pilipinas.

Dahil gusto ng mga anak ko na sulitin ang pagpapadala ng balikbayan box. Kailangang maging punong-puno ito at mabigat na mabigat ay naisipan nila na mamili ng mga librong mga pambata mula sa isang Book Sale sa isang library dito. At iyon nga ang nangyari…may mga libro na…may mga stuffed toys pa.

Nang sumapit na ang buwan ng Oktubre 2011 ay ipinadala na sa door-to-door ang isang balikbayan box na makakapagligaya sa mga batang may mga sakit na kanser. Dumating ang kahon ng November sa Pilipinas at inayos na ang schedule ng pagpapakain, pagbigay ng masayang programa at pamimigay ng mga libro at stuffed toys na tinawag nilang Hugs Project(ka-partner ang ilang miyembro ng isang religious group).

Dalangin namin ang kagalingan ng mga batang ito.

Na maging malakas na sila sa darating na bagong taon.

Na sana’y yakapin nila ang mga stuffed toys na kanilang natanggap habang nakakaranas sila ng kalungkutan sa kanilang pagtigil at pagpapagaling sa hospital.

Dahil isinilang na ang Hugs Project ngayong 2011. Nakaplano na ipagpatuloy ito. Nakaplano na ang sa pagpasok ng 2012 ang muling pag-iipon ng mga stuffed toys at mga librong pambata.

- – - – - – - -

“Let us not be satisfied with just giving money. Money is not enough, money can be got, but they need your hearts to love them. So, spread your love everywhere you go.”
Mother Teresa

Maikukumpara ko ang lugar ng Tahoe sa ating Baguio City sa Pilipinas. Isang pasyalan ang mga ito dahil sa kanilang malamig na klima. Ang elevation ng Baguio City ay 3,000 feet above sea level at ang Tahoe ay 7,000 feet  naman. Ang pagkakaiba nga lang ay may yelo sa Tahoe. At sikat ang Tahoe sa skiing kapag panahon na nang tag-yelo. Parehong lang naman kung pag-uusapan ang kagustuhan ng mga dumadayo sa lugar na ito na upang makatakas sa maiinit na klima sa kanilang pinanggagalingan.

Mula sa aming lugar ay tatlong oras din ang biyahe upang makarating sa Tahoe.

Inaasahan na uulan na daw ng yelo sa susunod na Linggo. Sa isang banda ay tama na sa akin ang ganitong klima dahil tunay namang malamig na ito sa isang Pinoy. Pero sabi nila ay masarap daw talaga makakita ng pag-ulan ng yelo.

Ang yelo sa lugar na ito sa ngayon ay man-made pa lamang dahil hindi pa masyadong umuulang ng malakas na yelo. Napapanatili lamang ang mga ito dahil sa malamig na klima sa lugar na ito.

Naalala ko rin ang Baguio City sa aming tinuluyan. Naalala ko ang Teacher’s Camp sa Baguio City sa Pilipinas.

May mga cable car rides upang makarating sa mga lugar na pwedeng mag-skiing.

Mga hotel na sikat naman upang makapaglaro sa kanilang mga casino.

May skating rink sa labas ng isang Mall.

Konting pasyal.

Konting yelo.

Konting lamig.

Uwian na. Kaylan kaya muli makakabalik?

- – - – - – - – - – -

The World is a book, and those who do not travel read only a page.–Saint Augustine

MALIGAYANG PASKO PO SA INYONG LAHAT!!!!

Sa bawat salin ng henerasyon, naiiba ang kalinangan/ fcfinc.org

Sa paglakad ng panahon, pagpapalit ng mga henerasyon at sa patuloy na pag-iiba ng mga tradisyong kinamumulatan, tila nag-iiba na rin, kundi man kumukupas ang lugar ng community rites sa ating buhay. Tila baga hindi na sila source ng kagalakan o delight (kundiman excitement), ng pagmamalaki o pride at ng pakikiisa sa kapwa o solidarity.

Animo sila’y routines na lang na kailangang pagdaanan o iraos, palabas na kailangang salihan at panoorin o, di kaya, hilig na kailangang sakyan o pagbigyan. Maghahanda dahil darating sina kumpare at alangan namang walang nakahain, iimbitahin sina ganito dahil dati’y inimbita rin tayo at, pupunta dahil dati ay pinuntahan tayo – nakakahiya naman.

Sa pagdaan ng panahon, tila kumukupas din ang tradisyon/ lifestyleinphilippines.blogspot.com

Ang mga iyan ay nabibilang doon sa sinasabing social aspect of identification - pakikipag-ugnayan ng isang tao o individual sa mas marami. Paghahanap niya ng katernong damdamin sa ‘ika nga’y larger mass, sa lipunang kanyang kinabibilangan . Para saan? To affirm his identity.  Para raw kilalanin at damhin ng mas malalim ang kanyang pagkatao, ang kanyang pagiging tao. At iyan ay ihinahayag at isinasabuhay sa pamamagitan ng mga ritwal tulad ng pista, kasal, binyag at libing.

Mayroon pang isa – the personal aspect of identification – ang pakikipag-ugnayan ng isang tao sa isa pa para sa layunin ng pakikipag-barkada, pakikipag-kaibigan o pakikipag-relasyon.

Sa identification, ang parating sinasabi riyan ay ang pangangailangan ng isang taong pana-panahong maranasan ang karanasan ng iba pang nakapaligid sa kanya – to experience togetherness, to identify with the common and to hold the same as important, if not sacred. Iyon daw ang nagbubuklod sa atin bilang pamayanan at sa mas malaking antas, bilang isang bansa o nation.

May ibig sabihin pa ba sa atin ang mga simbulo?/ wn.com

Bilang mga mamamayan ng isang bansa, mayroon din tayong rites na regular na isinasagawa ng sama-sama at mayroon tayong mga simbulo na sinasabing siyang nagbubuklod sa atin. Ang halimbawa ng rites ay ang pagtataas at pagbababa ng watawat. Ang watawat naman ang simbulo ng ating pagiging Pilipino, ng ating pagiging mamamayan ng bansang Pilipinas.  Ang paggalang sa watawat at ang pagtataguyod sa simulain ng pagkamakabansa ay isang bagay na inaasahan sa bawat kasapi ng nasyong Pilipino.

Isa pang halimbawa ay ang  mga bayani bilang simbulo ng nasyon, habang ang paggalang sa kanila ay siya namang rite. Paano itong huli? Bawal sunugin o sirain ang mga pera o currency ng bansa dahil naandoon ang larawan ng mga bayani. May kaparusahang nakalaan sa sinumang lalabag dito. Itinuturing na pagyurak sa simbulo ang pagsira sa salaping kumakatawan sa mamamayang Pilipino. Ganoon din ang patakarang sumasakop sa mga estatwa ng ating mga bayani na karaniwang matatagpuan sa mga parke.  Sa pinakapayak, ganyan maaring ilarawan ang observance of our people’s symbols and rites as a people.

Kaya nga ba nating ma-imagine?/ jamalashley.ifastnet.com

Sa concept ng nation, nakapaloob doong ang bansa raw ng isang tao ay isang abstraktong entity na kaya niyang ma-imagine. A nation must be imagined by its members. Bilang ano? Bilang lagakan ng kanyang mga tuwa at maipagmamalaki, bilang sumbungan ng kanyang mga hinagpis at sakit at bilang tuntungan ng kanyang mga pakikibaka at hamon sa buhay.

Ang nasyon o bansa ay isang collective, abstract identity na ang magbibigay-buhay ay ang imahinasyon ng mga kasapi nito. Sa istriktong usapan, kung hindi kayang imagine-in ng isang tao ang bansang kanyang kinabibilangan, wala siyang bansa.

Sa pormal na pag-aaral ng concept ng nation, idinidiing hindi lamang ang pagkakaroon ng iisang teritoryo, ng iisang kinikilalang pamahalaan, ng iisa at shared na culture kundi maging ng shared history o kasaysayan ang mga mamamayan ng isang bansa para mabuklod ang isang nation or people. Kung maaari nga raw, mas maiging ang mga kasapi nito ay dumaan at makaranas ng gera – panloob man o panlabas. Sa gayon ay mas mahigpit na mabibigkis ang kanilang pagkakaisa o unity.

Kailan nga ba tayo huling nagsama-sama at nabigkis?/ filipinoscribbles.wordpress.com

Sa ganoong paraan, maipupundar daw ang isang matibay na pundasyon ng isang grupo ng taong may iisang pinag-uugatan o primeval past, may common struggles and triumphs para kaya nitong itsurahan ang isang common vision or future as a people. Kumbaga, sang-ayon dito, ang iyong nation o bansa ay ang bayang ayaw mong iwan, gusto mong uwian at siya mong pag-aalayan. Kasing-romantiko ito ng konsepto ng pag-ibig at pagpapamilya. A nation is your love, your home, where your heart is.

May isang indie film akong napanood sa cable isang buwan na ang nakakaraan. Sabi roon, hindi raw bansa ang Pilipinas at ang Filipino people daw ay hindi isang nasyon. E, ano tayo?  ”We’re just a group of scattered tribes,” sabi.

Iyan daw ang paliwanag kung bakit laganap pa ang landlordism sa bansa, malala ang pang-aabuso ng mga nasa kapangyarihan at talamak ang corruption mula sa itaas ng pamahalaan hanggang sa ibaba. Kumbaga, parang sinasabi roon sa pelikulang ang identification natin, hindi pa lumalampas sa level ng kama-kamag-anak. Wala pang nation, drowing pa lang. Medyo napaisip ako roon…

Napapansin kong nitong mga huling taon, iba na rin nga ang hilig at practices ng mga Pinoy, lalo na para sa mga kababayang nakatira sa lungsod. Hindi na big deal, lalo na sa mga kabataan,  ang mga pista at lokal na pagtitipon. Hindi na sila roon pumupunta at nakikihalubilo para maramdaman ang pakikiisa at pakikipagkapwa. Tila baga pag gusto nilang maramdaman ang crowd o throng na sinasabi – sa malls, sa concerts at sa street parties - na sila pumupunta. O, di kaya ay sa virtual na mundo – sa internet -  kung saan may online communities, hubs, fora and loops. 

Pakikipagtalastasan ng mga Pilipino sa pamamagitan ng makabagong plataporma/ gmaseven.blogspot.com

Hindi ko sinasabing ang ganitong trend ay masama o mabuti. Anhin ko baga, ang dami naman ngang pagbabago sa demographics, sa density ng population,  sa technology of communication at sa pangkalahatang klase at tipo ng pamumuhay na available sa kasalukuyan. Malaki na nga naman ang pagkakaiba sa way of life natin  mula sa dating kinasanayan tungo rito sa bagong kinakabisa pa lamang. Tunay ngang marami na ang nabago sa ating modes of interaction at sa kung paano tayo umuugnay para ipadama ang ating mga sarili at para tayo rin ay maramdaman ng iba, ‘ika nga.

Sa kasalukuyang digital and global age na, sabi, karamihan daw sa mga karanasan natin bilang tao ay virtual na o papunta na roon – magiging virtual na –  sa malaking antas. Mahirap na raw i-pwesto ang direkta at hayag na pagdanas ng mga karanasan. Kung kaya, nauuso o pinauuso ang transference. Ang ibig sabihin nito ay pagsasalin o paglilipat. Papaano ito?

Isa siya sa mga kasapi ng makabagong henerasyon ng mga Pilipino/ sonyinsider.com

Ang malapit na halimbawa nito ay yaong pag nanonood tayo ng reality show. Kadalasan, lalo na kung tutok tayo sa pagsubaybay ng pinapanood, pakiramdam natin ay tayo ‘yong kalahok na kinakampihan natin sa palabas. Kumbaga, tayo ang tumatakbo sa laro, tayo ang gumagawa ng diskarte at maniobra sa laban at tayo rin ang natatalo o nagwawagi  sa paligsahan – kahit pa ang contestant naman talaga ang nakasalang at hindi tayo. Parang tayo na rin, maski hindi. At sa subject matter ng nationalism o pagkamakabansa, tila ganyan na rin yata ang ating tinatahak.

Kailan nga ba tayo huling nabigkis bilang mga mamamayan – noong nakatutok tayo sa panonood ng Ms. Universe beauty pageant o noong nanood tayo ng huling laban ni Manny Pacquiao? Bali-balita kasi, noong palabas ang mga iyan,  Filipino national spirit was at its highest. Daw. Sabi.

Laging galak ang dala ng batang bagong silang/ irishcerts.ie

Sa ibang bansa, mayroon daw tradisyong kapag nagsilang ng sanggol na lalaki ang isang ina, ang kanyang asawa ay namamahagi ng tabako sa mga kalalakihang dumarating. Iyon daw ay bilang pasasalamat sa pagtugon ng kapalaran sa hiling – ang magkaanak ng lalaki. Iyon din daw ang paraan para ibahagi ang tuwang nararamdaman ng isang lalaki, ng isang tatay.

Kumbaga, may isang (o, isa na namang) pangyayari sa kanyang buhay na hindi maaaring sarilinin nya lamang kundi nararapat na ihanap nya ng karamay sa iba - sa mga taong nakapaligid sa kanya. Sa mga taong dumaan din o daraan din sa ganoong sitwasyon sa buhay, mabuting ihayag ang sigla at tuwang sa oras na iyon ay pumupuno at umaapaw pa, sa dibdib ng isang magulang.

Dito sa atin sa Pilipinas,  ang pista ang isa sa maituturing na okasyong may kaparehong layunin. Ang pista raw sa orihinal na pinagmulan nito ay isang pagdiriwang para magpasalamat sa masaganang ani. Ito raw ay pagtitipun-tipon at pagsasalu-salo ng mga taong nakatira sa isang lugar para tumanaw ng utang na loob sa mga biyayang natatanggap.

Ang pagdiriwang ng pista ay isa ring pagsasabing kaya pa – kaya pang mamuhay ng magkakalapit-bahay ng maluwat at sama-sama - walang pag-iimbot at sama ng loob sa mga grasya at pagsubok na tinatamasa. Sama-sama silang magtatanim, sama-samang may aanihin at sama-sama ring kakain sa hapag bilang simbulo ng matiwasay na pakikipamuhay sa iisang pamayanan. Iyan daw ang original na concept o diwa ng pista sa atin.

Sa orihinal na pakuhulugan,ang pista ay pasasalamat sa ani/ article.wn.com

Noong araw ay laging may handang kakaning galing sa bigas/ letsgopinas.wordpress.com

Noong dumating na ang mga dayuhan sa bansa, itinuloy pa rin ang ganitong tradisyon pero meron na silang idinagdag. Ang pista ay nilagyan ng mga Kastila ng prosesyon ng mga santo na sinusundan ng mga tao.  May parada ang mga pari at mga taong nag-aabala sa simbahan. Pagkatapos ng procession, mayroong misa at pagba-bendisyon o pagbabasbas.  Saka pa lamang maaaring dumulog ang mga tao sa hapag para sa salu-salo.

Dinagdagan man, pista pa rin ang itinawag sa okasyon.  Iyon nga lang, sa halip na pista para ipagdiwang ang masaganang ani ng mais o ng palay, nagi ang mga iyong pistang alay sa adopted saint ng lugar.  Kaya maraming lugar sa Pilipinas ngayon, mas kilala ang pista bilang pista ng San Rafael, Sta. Clara, San Jose, Sta. Inez at iba pa.

Ang mga Amerikano ang njagpauso ng banda at usherettes sa pista/ flickr.com

Pagdating naman dito sa atin ng mga Amerikano, nilagyan nila ng street parade ang pista. Sinamahan din nila ng banda at usherettes para makulay, maingay at masaya. Pinauso nila ang pagsasabit ng banderitas sa mga kalye. Pinanatili pa rin nila ang pagparada ng mga tao pero nilagyan na ng mas maraming karosa o floats. At, hindi na lang mga santo ang sakay ng mga iyon.

Kumbaga, nagkaroon na ng multiple themes ang parada sa pista. Maaari nang ang laman ng float ay mga debutanteng pari, bagitong politiko at kanyang mapapangasawa, bagong breed o variety ng halamang ipinakikilala ng munisipyo sa madla at siyempre, hindi pa rin nawawala ang icons ng mga santo. Samu’t sari na ngayon ang maaaring iparada sa mga pista. Basta huwag lang kakalimutang magpalista ng maaga para naman maiayos sa pila at di magkakagulo.

Sa pagdaan ng mga taon, sinasabing lumabnaw na ng lumabnaw ang essence ng pista bilang isang community celebration for the blessings received.  Dati, ang pista natin ay maaaring sabihing equivalent sa Thanksgiving Day ng mga Amerikano. Pero sa ngayon, mas natatandaan na lang yata ang pista dahil sa trappings nito - malaki ba ang handa, sinu-sinong importanteng tao ang bisita, may painom ba at hanggang saan ang layo ng mga sasakyang pumarada para ang sakay ay makapamista (para ito roon sa mga politiko at mga nuknukan ng yaman).

Ang paghahanda kapag pista ay tanda ng pasasalamat/ blogtext.org

Nalimutan na raw ng marami kung para saan ba talaga ang pista, sabi. Anhin ko baga, kakaunti na rin ang mga lugar sa Pilipinas na marami pa ang inaani ng mga nagtatanim. Sabihin pa, papakaunti na rin mismo ang mga nagtatanim. Kaya nga, maski ako, guilty banda rito sa paglimot-limot. Ang natatandaan ko sa mga pista ay kung may salad ba o wala at kung kaninong bahay ang may pinakamasarap na leche flan o fruit salad. Ayon naman…

Kung tutuusin, ang essence ng pista ay hawig din sa sinasabing pakahulugan ng kasalan at binyag.  Ang kasalan daw ay idinadaos hindi lang para pormal na ihayag sa marami ang pag-iisang dibdib ng dalawang nagmamahalan kundi para maibahagi rin sa madla ang sayang nararamdaman ng bagong kasal. Kailangan ng mga saksi sa pagtatali ng dalawang puso, sabi.

Ang binyag ay pagpapakilala sa madla ng bagong Kristyano sa pamilya/ flickr.com

Sa binyag naman, pormal na binabasbasan ang batang bagong silang at malugod siyang tinatanggap sa mundo ng mga Kristyano. May handa rin sa binyagan para ipaabot sa mga darating na ikinatutuwa ng pamilya ang pagkakaroon ng munti at bagong kasapi sa pananampalataya. Para sa mga magulang, isang milestone sa buhay ng kanilang supling ang pagbibinyag at dapat may ibang taong kasalo sa pagtahak nito, kumbaga.

Ipinagdiriwang daw ang mga nasabing okasyon – kasal at binyag-  para markahan ang araw, sabihing ang mga iyon ay importante sa mga taong sangkot at sa kanilang pamilya at gayundin, para kilalanin ng komunidad ang kahalagahan ng mga iyon. Pagkilala sa magagandang pangyayari sa buhay ng tao,  hindi lang sa antas ng individual, kundi at community level, wika ng tradisyon.

Ang lamay ay para sa pakikiramay, hindi para sa sugal/ cebuexperience.com

Ang libing naman, isang malungkot na okasyon, may kapareho rin daw diwa at kahulugan sa atin. May pagtitipun-tipon at salo-salong kung ilang araw na ang tawag natin ay lamay. Ang lamay raw ay ginagawa para bigyan ng pagkakataong magpugay sa namatay ang mga dati niyang kasamahan, kaibigan at kakilala.  Sa okasyong ito, binibigyan ng pagkakataon ang komunidad na makidalamhati sa pamilya ng naiwan.

Ginagawa raw ang funeral rites para maipaabot  sa pangkalahatang madla  ang pagkasiphayo at pangingilin ng mga naiwan o bereaved members. Alalaon baga, ang taong pumanaw ay isang kabawasan sa komunidad, isang taong dating kinagigiliwan at naging mabuting kasamahan. At ngayong siya ay wala na, ang kanyang pagkatao ay  kasasabikan at  patuloy na aalalahanin.

Naghahanda ang pamilyang namatayan at pinatutuloy ang mga dumarating para makiramay. Para bang sinasabi, “Ang lungkot na dala namin sa ngayon ay higit sa aming makakayanan. Samahan nyo kaming magnilay, umiyak at ihatid siya sa huling hantungan.” Higit sa pakape, mga korona ng bulaklak at abuloy, ang mga nabanggit ang essence ng lamayan at libing sa ating mga Pilipino (may karugtong).

Ang prosesyon bago ang libing ay isang solemn na okasyon/ funeral.ethnicfilipinos.ph

Abangan po sa Blog ni Lolo ang ilang artikulo ni Ms Doon Po Sa Amin habang pansamantalang inaayos pa niya  ang blog na Doon Po Sa Amin.

Alam ko pong marami siyang tagasubaybay sa Doon Po Sa Amin kaya’t nagbigay puwang ang Blog ni Lolo upang muling mabasa ang kanyang ilang orihinal na akda habang pansamatalang di pa muling nagbubukas ang Doon Po Sa Amin.

Ilang araw mula ngayon ay mababasa po ninyo dito sa Blog ni Lolo ang ‘Tuwa at Sakit‘ na orihinal na sinulat ni Ms. Doon Po Sa Amin.

Pansamantala din pong magbabakasyon ang inyong lingkod at natutuwa ako at napaunlakan ni Ms. Doon Po Sa Amin na makapagsulat para sa Blog Ni Lolo.

Marami pong salamat sa pagsubaybay sa Blog ni Lolo at Doon Po Sa Amin.

God Bless Po sa inyong lahat!

—0—

“Choose a job you love, and you will never have to work a day in your life.” ~Confucius

]]> http://superlolongpinoy.wordpress.com/2011/12/04/doon-po-sa-amin-sa-blog-ni-lolo/feed/ 0 superlolongpinoy doonposaamin http://superlolongpinoy.wordpress.com/2011/11/28/tatlong-araw/ http://superlolongpinoy.wordpress.com/2011/11/28/tatlong-araw/#comments Mon, 28 Nov 2011 19:11:57 +0000 superlolongpinoy http://superlolongpinoy.wordpress.com/?p=1482 ]]> Ang Unang Araw.

Araw ng ‘Halloween’ (October 31, 2011). Kapag sumasapit ang gabi sa araw na ito ang mga bata ay nagsusuot ng iba’t-ibang costume at nagpupunta sa mga bahay-bahay at nagsasabi ng ‘trick or treat’ pero kadalasan ay nagbibigay na lamang ng mga tsokolate at candies ang mga may ari ng bahay.

Pangalawang Araw

Ang araw ng Pasasalamat(Thanksgiving Day – November 24, 2011). Madalas nga daw ay sinasabi ang araw na ito na ‘Turkey Day’ din kasi halos lahat ng mga magsasalo-salo sa tanghalian at hapunan na pamilya ay may inihahaing lutong turkey.

Ganito ang klima kadalasan sa araw ng Pasasalamat sa aming lugar.

May red wine, turkey, at ham ang handa sa bawat tahanan.

Ang Ikatlong Araw

Ang araw ng pag-iilaw ng Christmas Tree sa San Francisco City(November 25, 2011).

Ito ang tatlong araw na nagpapahiwatig na papalapit na ang Araw ng Pasko.

—-0—-

“Living is like tearing through a museum. Not until later do you really start absorbing what you saw, thinking about it, looking it up in a book, and remembering – because you can’t take it in all at once.”
–Audrey Hepburn