Umaga Na Naman

Umaga na naman.

Ang hirap gumising…malamig kasi…hayy parang Baguio ang klima…masakit ang katawan sa magadamag na pagkabaluktot sa ilalim ng makapal na kumot…nakakatamad pero eto at naisipan ko muli na magsulat sa aking blog.

Kay tagal ko nang binalak bumalik sa pagsusulat pero buti naman at muli naman na sinipag ang aking mga daliri at isip. Kay dami nang nangyari sa aking buhay…kaya salamat sa Diyos at naandito pa rin ang Lolo. Sana ay magtuloy na muli ang aking sipag sa pagsusulat…pero pangalawa ay nagpapasalamat ako sa nagbabasa at napapadaan sa aking mumunting bloghay na ito…God bless you all always!

Hayyy buhay sabi nga ng mga tambay sa isang kanto sa Pinas…at dati rin ako isa sa mga tambay na iyon. Hayyy buhay….25 days na lang ay Pasko na…hayyy kay sarap maghintay sa pagdating ng Pasko 2017…ang sabi nga ng mga announcer sa radyo…sana daw ay araw-araw ay Pasko. Ummm sana nga pero parang mahirap din yata…pero alam ko na mabilis naman iyan kung di naman materyal ang pinag-uusapan…ang pagmamahalan at pagbibigayan ay sana araw-araw nga…di lang sa isang araw ng Pasko…ayyy kay saya ng paligid talaga.

Ang sabi din ng iba ay para lang sa mga bata ang Pasko….ayyy di ah…at dahil senior citizen na ako ay lalo akong umaasam ng masayang selebrasyon ng Pasko…pero kung sa isang bata ay laruan at candy(sabi nga sa isang kanta) ang nagpapasaya sa kanila…tingin ko sa isang Lolo ay masayang pagsasama ng isang lumalaking pamilya…at pagsasalo-salo sa masarap na kainang Pinoy…”Lolo iyong senior card po ninyo…ihanda na malapit na ang bayaran.”

Kababalik ko lang mula sa Pilipinas at tunay na super saya ng mga Pinoy sa kanilang paghahanda sa darating na Kapaskuhan. Iba talaga ang Pinoy…kahit may konting problema sa buhay sa pali-paligid ay di puwedeng maiwan sa Pasko at nakita ko ito sa kay dami ng tao sa mga Mall at lalo siguro kakapal ang mga taong namimili at kumakain sa papalapit na mga araw ng Pasko. Pero wala iyong traffic at siksikan sa mga Pinoy..masaya talaga sa Pinas at ang Paskong Pinoy.

16 days na lang ay simbang gabi na…hayyy nakaka-miss naman ang bibingka at puto-bungbong pagkatapos ng Misa.

O sige sana ay maging super saya ng paghahanda ng lahat sa darating na Kapaskuhan…saan man tayo sa panig ng mundo naroroon.

Kapag may Diyos ay may pag-asa!!

Merry Krismas and A Hapi New Year!!

God Bless You all always!!

Advertisements

A Sunday Afternoon

A Sunday Afternoon

In a water reservoir dam park

Blue waters and green leaves

Cottages beside the waters

Waiting for people in this lazy afternoon

Children playing

Others flying kite

Geese walking

Enjoying the Sunday afternoon

Just sitting by the bench

Viewing nature

In a Sunday afternoon

Sun shining

Birds chirping

Wind Blowing

Trees swaying

I thank God for a beautiful Sunday afternoon.

“I love to think of nature as an unlimited broadcasting station, through which God speaks to us every hour, if we will only tune in.”

 —George Washington Carver

Picture at Pictures Pa

Sinubukan ko ang multi-upload ng mga pictures ng WordPress at ganito pala iyon.

Ummmm ganito pala iyon.

Mga kuha ito ng nakaraang isang linggo sa aking buhay.

Misty the cat. Restaurant in black and white. Breakfast.

Salad for dinner. At Disneyland(LA). Cars(New at Disney).

Old gas pumps at Disney.

And vintage cars at a car show.

Si Lily

Si Lily(di niya tunay na pangalan) ay kaibigan ng aking anak dito sa Amerika. Kararating lang niya noong 2010 mula sa Pilipinas at kasama siya ng anak ko sa trabaho.

Nag-aaral pa sa kolehiyo si Lily ngunit tumigil muna siya ngayon semestre na ito.

Maaliwalas ang mukha ni Lily at palaging nakangiti. Hindi mababanaag kay Lily ang kanyang pinagdaanan, pinagdadaanan,  at mga kakulangan ngayon sa buhay.

Mula sa konti at maiikling tanong ay naintindihan ko ang buhay niyang pinagdaanan. Sa pag-uusap namin ay iniwasan ko ang mga tanong na pakiramdam ko ay wala akong karapatan na ungkatin at malaman. Pinabayaan ko lamang siyang sumagot at magkuwento sa gusto niya.

-Lumaki siya at kanyang mga kapatid sa kanilang Lolo at Lola…sa Pangasinan. Naikuwento niya kung paano nila pinilit na matutunan ang salita doon sa lugar na iyon.

-Noong magha-hayskul na siya ay lumipat sa siya at mga kapatid sa Cavite. At nai-kuwento niya na bago siya umalis sa Pilipinas ay namasukan siya sa Greenwich bilang isang working-student.

Biniro ko si Lily noong nabanggit niya na taga-Cavite rin pala siya…aba matapang ang mga taga-Cavite. Ang sagot niya sa akin ay di rin daw at madalas ay iyakin rin(marahil may kanalaman ito sa kanyang pamilya).

-Nakarating silang magkakapatid sa Amerika dahil sa petition ng kanyang Ama, na may pamilya ng iba dito sa Amerika. Hindi ko na itinanong ang mga detalye at pumasok na lang sa aking isipan na mabuti at inasikaso ng kanyang ama ang kanilang papeles upang makarating siya at mga kapatid sa Amerika sa kabila na may pamilya ng iba ang kanyang Ama.

– Ang Ina naman ni Lily(at mga kapatid niya) ay nasa Dubai. At malamang matagal na rin siya sa ibang lugar bilang OFW dahil sa kuwento niya na nakatira sila sa kanilang Lolo at Lola noong bata pa.

– At sa ngayon ay naalalayan siya at ng kanyang mga kapatid ng kanilang Tiya dito sa Amerika.

Mga nabanggit rin ni Lily…

“Hindi niya akalain na makakarating sa Amerika siya at kanyang mga kapatid.”

“Naaawa siya sa kanyang Ina dahil magkakahiwalay sila at ganun na lamang ang pag-iisip at pag-aalala sa kanilang mga magkakapatid dito sa Amerika.” Habang ang bunsong kapatid sa ngayon ay nasa Pilipinas upang ipagpatuloy ang kolehiyo doon.

“Sa susunod na lang na semestre po ako papasok at ipagpapatuloy ang pag-aaral sa kolehiyo.”

“Matatangkad ang mga kapatid ko sa bagong pamilya ng kanyang Ama.”

Mga naisip ko….

Palagay ko matibay na si Lily sa buhay dahil sa pinagdaanan at mga pagsubok ng kanyang pamilya.

Palagay ko tunay na nagabayan at naalagaan siya at kanyang mga kapatid ng kanilang Lolo at Lola. Dahil sa magandang pag-uugali at panuntuyan sa buhay sa kabila na wala sa piling nila ang mga gagabay na magulang.

Palagay ko at dalangin ko ay mararating ni Lily ang kanyang pangarap dahil sa kabila ng pagtatrabaho niya at hindi niya kinalilimutan ang makatapos sa pag-aaral.

Palagay ko ay makakasama niya pagdating ng panahon ang kanyang Ina dito sa Amerika. Dahil nabanggit niya na hihintayin niyang maging US Citizen siya at sa panahon na ito ay ipe-petition niya ang kanyang Ina. Malapit na rin iyon…mga dalawang taon na lamang iyon.

Palagay ko ay magaan na kay Lily ang  relasyon niya sa Ama dahil naikukuwento niya ang kalagayan ng kanyang mga bagong kapatid sa bagong pamilya ng Ama.

….

Maraming mga pangyayari at marami dito ay di na maibabalik at mababago ngunit sa kabila nito ay may mga umuusbong muling mga panibagong buhay, magagandang pangarap, pag-asa, at hindi magmamaliw na pagmamahal ng Anak sa Magulang…ng Magulang sa Anak.

–0–

When things go wrong as they sometimes will,
When the road you’re trudging seems all uphill,
When the funds are low and the debts are high,
And you want to smile but you have to sigh,
When care is pressing you down a bit
Rest if you must, but don’t you quit.
Success is failure turned inside out,
The silver tint on the clouds of doubt,
And you can never tell how close you are,
It may be near when it seems afar.
So, stick to the fight when you’re hardest hit
It’s when things go wrong that you mustn’t quit.
-Author Unknown

Mga Puno, Dahon, at Bulaklak

Bughaw na Langit

Puno at mga Sanga

Bagong Dahon

Pula at Puti

Bago at Luma

Kulimlim

Pula, Puti, at Berde

Pink

Purple

Puti, Pula, at Berde

 

 

“It was in the spring that Josephine and I had first loved each other, or, at least, had first come into the full knowledge that we loved. I think that we must have loved each other all our lives, and that each succeeding spring was a word in the revelation of that love, not to be understood until, in the fullness of time, the whole sentence was written out in that most beautiful of all beautiful springs.” 
― L.M. Montgomery, Further Chronicles of Avonlea

Airport

Para sa akin ay palagi na lamang may dalawang mukha ang mga airport. Puwedeng masaya at malungkot ang puwedeng makita sa mga tao na doon ay pumupunta.

Nasaksihan ko ito mula sa mga taong hindi ko naman talagang kakilala pero nagkaroon ako ng pagkakataon na makilala at marinig sandali ang kanilang mga kuwento habang ako ay nasa manubela bilang naatasan na magsundo at maghatid na rin sa kanila pagkatapos ng kanilang bakasyon sa kanilang mga mahal sa buhay dito malapit sa San Francisco, California.

Tawagin na lang natin si  Pete at Jing(hindi nila tunay na pangalan), mag-asawa silang Pinoy,  ang aking mga sinundo.  Magbabakasyon lamang sila dito sa California nang dalawang linggo.

Masaya ang aking nakita sa kanilang pagdating dahil unang pagbisita ito ni Pete sa Amerika na kung saan dito na nakatira ang kanyang ama at ina.  Si Jing naman ay siyempre masayang-masaya rin dahil maiiipasyal niya ang kanyang asawa at dahil unang pagkakataon din ito na magkasama sila sa Amerika.

Habang nasa daan kami mula sa Airport papunta sa tahanan ng kanyang Ama at Ina ay tunay naman ang pagka-excited ni  Pete at siyempre ninanamnam niya ang kanyang mga nakikita dahil tunay na nasa Amerika na siya. At tunay nga na masarap ang klima kumpara sa mainit na panahon sa Pilipinas ngayon.

Lalong masasayang ngiti at mahihigpit na yakap sa pagkikita ng mag-asawang Pete at Jing para sa kanilang mga otsenta anyos na mga magulang. At sa sandaling ito ay nagpaalam na ako at sinabing babalik na lamang ako sa paghahatid sa kanila muli papunta sa Airport.

Natapos na ang dalawang linggo.

Kakaiba na ang aking mga nakita sa noong sinusundo ko na si Pete para ihatid na siya sa Airport para bumalik na sa Pilipinas. Wala na yata ang mga ngiti. Namumugto na ang mga mata ng lahat. Lalo na ang kanyang mga magulang na ramdam ko ang mga kalungkutan. Kakaibang yakap at halik ang iginawad ni Pete para sa kanyang mga magulang.

Habang nasa daan na kami papuntang Airport ay kakaibang lungkot naman ang aking naramdaman para sa mag-asawang Pete at Jing. Si Pete lang ang uuwi pabalik sa Pilipinas dahil si Jing ay maiiwan dahil dito siya nagtatrabaho sa Amerika. At  nasambit na lang ni Jing na parang binibiyak ang kanyang puso sa mga sandaling iyon dahil sa kalungkutan na matatagalan muli ang kanilang pagkikita.

Isa lang ang aking nasabi kay Jing.

“Mabuti ka pa Jing kasi noong nagpaalaman kami ng misis ko noong nasa hospital siya(walong taon na ang nakaraan) ay alam kong hindi na kami magkikita at magkakausap na muli.”

 

Mabuti pa sa Airport may pag-asa pang muling magkita at magkausap.

Sa Airport ay may pag-asang dumating muli ang umaalis.

Sa Airport ay may pag-asa pang muling gawing masaya ang kalungkutan.

Bukas ng umaga ay si Jing naman ang aking ihahatid sa domestic airport upang tumungo na sa kanyang lugar na pagtatrabahuhan dito sa Amerika.

-o-

“To leave, after all, was not the same as being left.” 
― Anita Shreve, The Pilot’s Wife

-o-

“Every time we make the decision to love someone, we open ourselves to great suffering, because those we most love cause us not only great joy but also great pain. The greatest pain comes from leaving. When the child leaves home, when the husband or wife leaves for a long period of time or for good, when the beloved friend departs to another country or dies … the pain of the leaving can tear us apart. 
Still, if we want to avoid the suffering of leaving, we will never experience the joy of loving. And love is stronger than fear, life stronger than death, hope stronger than despair. We have to trust that the risk of loving is always worth taking.” 
― Henri J.M. Nouwen

Apat na Tanong

Bata pa ako ay madalas ko ng makita ang mga karatula na ganito ang nasusulat. Nasusulat ito sa English. Ilang salita lamang ang mga ito pero napakaganda ng mensahe na magagamit na gabay sa pang araw-araw na buhay. Naging gabay ko ang apat na tanong na ito sa aking mga mahahalagang desisyon sa aking buhay at patuloy pa rin na ginagamit.

“Of the things we think, say or do:

“Sa lahat ng iisipin, sasabihin o gagawin:

1. Is it the TRUTH?

1. Ito ba ay ang KATOTOHANAN?

2. Is it FAIR to all concerned?

2. Ito ba ay magiging PAREHAS o KATANGGAP-TANGGAP para sa lahat?

3. Will it build GOODWILL and BETTER FRIENDSHIPS?

3. Makabubuo ba ito ng KABUTIHAN at MABUTING PAGKAKAIBIGAN?

4. Will it he BENEFICIAL to all concerned?”

4. May KAPAKINABANGAN ba ito sa mga kinauukulan?”

Ang gumawa ng mga karatula na ito ay mula sa mga grupo ng mga Rotarians. Ang mga miyembro ng grupo na ito na nag-isip nito ay nagmula sa iba’t-ibang panig ng mundo. At hindi naman ako naging miyembro nito ngunit tunay na saludo ako sa gabay at karatula na ito.

Subok ang mga gabay na ito na siguradong magiging maayos ang lahat. Puwede rin itong malinaw na gabay sa ating pagsusulat ng blog.

Nakita at nagamit mo rin ba ang mga ito?

Masaya Sa Pilipinas

“It’s more fun in the Philippines!”

May pumupuri at may mga negatibong reaksyon sa nabanggit na bagong advertisement para sa pagpapalawig ng turismo sa bansang Pilipinas.

Kung ako’y tatanungin…yan na rin ang isasagot ko sa magtatanong. Tunay na mas masaya sa Pilipinas.  Palagi ko naman iyang nasasabi sa aking mga nakakausap sa aking lugar ngayon at sa aking matagal na paninirahan sa ating bansa. At hindi maikakaila para sa akin ay ang magagandang pag-uugali ng mga masayahing Filipino ang tunay na nagpapasaya na kasamang nakikita sa mga magagandang lugar na puntahan sa Pilipinas.

Bilang isang Pinoy ay inaaamin ko na marami rin ang mga negatibong kuwento, komento at nangyayari sa ating bansa. At nakikita ko rin ang mga pagkukulang kung turismo ang pag-uusapan. Ngunit hindi dapat masira ang napakaraming magagandang katangian at makikita sa Pilipinas ng mga pasulpot-sulpot na mga negatibong pangyayari sa ating bansa. Umaasa ako na balang araw ay magiging maayos din ang mga negatibong nakikita sa Pilipinas.

Marami na rin akong napuntahang iba’t-ibang lugar at masasabi ko na iba’t-iba rin ang mga ekspiriensya sa mga  bansa na iyon. Bilang Pinoy ay tunay na namamangha ako palagi sa mga magagandang lugar na aking napuntahan sa ibang bansa katulad ng iba’t-ibang lugar sa Amerika, Vienna(Austria), Hong Kong(Asia), at Macau(Asia). Kaya para sa akin ay parang masasarap na pagkain ang mga lugar na ito at ibang luto ang Pilipinas.

Para sa akin ay napakaraming lugar sa Pilipinas na kapuri-puri lalo na sa mga probinsya. Sana lamang ay hindi maging pangkalahatan ang mga negatibong komento na  nangyayari at nakikita sa Metro-Manila at ibang lugar.

Personal na nakita ko ang pagkagalak sa Pilipinas ng apat naming bisita na mga Singaporeans noong nakaraang Disyempre 2010(unang bakasyon ko sa Pinas). Masasabing wala sa kalingkingan ng bansang Singapore ang Pilipinas kung pag-uusapan ang turismo pero sa ilang araw nilang itinigil sa Metro-Manila ay halos wala akong narinig na reklamo sa kanilang pamamasyal bilang turista at nagsabi pang muli silang babalik.

Nagsasarili lamang sila sa kanilang pamamasyal sa Metro-Manila. Nakakarating sila sa Makati at Ortigas sa pamamagitan ng MRT. Minsan ko lamang silang nakasama noong ipasyal ko sila sa Fort Santiago at Luneta. Namangha sila sa mga kuwento at pangyayari sa nakita nila sa Fort Santiago lalo na ang kuwento ng kabayanihan ni Jose Rizal. Lubos nilang nagustuhan ang pagkain ng mga street foods na nakita  nila sa pamamasyal sa Luneta katulad ng balot, hilaw na mangga na may bagoong, fish balls, at inihaw na pusit. Tuwang-tuwa rin sila sa nakita nilang masasayang Filipino na namamasyal sa Luneta sa harap ng Grandstand(na alam nilang doon naganap ang isang hindi magandang pangyayari). At siyempre hindi rin nila makakalimutan ang iba’t-ibang Filipino restaurant na tunay naman nilang nagustuhan ang mga luto sa kabila nang murang halaga.

Pauna pa lamang ito kung bakit nga ba mas-masaya sa Pilipinas(may susunod pang akda). Pag-uusapan din natin sa susunod ang kasagutan sa isang tanong na kung bakit ba masayahin ang mga Pinoy sa Pilipinas na para sa akin ay siya rin ang kinagigiliwan ng mga turista.

Sana lamang bilang isang Filipino ay mas maraming tayong masabing maganda sa ating bansa kaysa sa mga negatibo.

At sana rin ay maging kaisa tayo sa ikagaganda at ikakaunlad ng Pilipinas…ang ating bansang sinilangan…’in our own little way’.

– – – – – – – – – – – – – –

“Travel and change of place impart new vigor to the mind. ” ~Seneca