Umaga Na Naman

Umaga na naman.

Ang hirap gumising…malamig kasi…hayy parang Baguio ang klima…masakit ang katawan sa magadamag na pagkabaluktot sa ilalim ng makapal na kumot…nakakatamad pero eto at naisipan ko muli na magsulat sa aking blog.

Kay tagal ko nang binalak bumalik sa pagsusulat pero buti naman at muli naman na sinipag ang aking mga daliri at isip. Kay dami nang nangyari sa aking buhay…kaya salamat sa Diyos at naandito pa rin ang Lolo. Sana ay magtuloy na muli ang aking sipag sa pagsusulat…pero pangalawa ay nagpapasalamat ako sa nagbabasa at napapadaan sa aking mumunting bloghay na ito…God bless you all always!

Hayyy buhay sabi nga ng mga tambay sa isang kanto sa Pinas…at dati rin ako isa sa mga tambay na iyon. Hayyy buhay….25 days na lang ay Pasko na…hayyy kay sarap maghintay sa pagdating ng Pasko 2017…ang sabi nga ng mga announcer sa radyo…sana daw ay araw-araw ay Pasko. Ummm sana nga pero parang mahirap din yata…pero alam ko na mabilis naman iyan kung di naman materyal ang pinag-uusapan…ang pagmamahalan at pagbibigayan ay sana araw-araw nga…di lang sa isang araw ng Pasko…ayyy kay saya ng paligid talaga.

Ang sabi din ng iba ay para lang sa mga bata ang Pasko….ayyy di ah…at dahil senior citizen na ako ay lalo akong umaasam ng masayang selebrasyon ng Pasko…pero kung sa isang bata ay laruan at candy(sabi nga sa isang kanta) ang nagpapasaya sa kanila…tingin ko sa isang Lolo ay masayang pagsasama ng isang lumalaking pamilya…at pagsasalo-salo sa masarap na kainang Pinoy…”Lolo iyong senior card po ninyo…ihanda na malapit na ang bayaran.”

Kababalik ko lang mula sa Pilipinas at tunay na super saya ng mga Pinoy sa kanilang paghahanda sa darating na Kapaskuhan. Iba talaga ang Pinoy…kahit may konting problema sa buhay sa pali-paligid ay di puwedeng maiwan sa Pasko at nakita ko ito sa kay dami ng tao sa mga Mall at lalo siguro kakapal ang mga taong namimili at kumakain sa papalapit na mga araw ng Pasko. Pero wala iyong traffic at siksikan sa mga Pinoy..masaya talaga sa Pinas at ang Paskong Pinoy.

16 days na lang ay simbang gabi na…hayyy nakaka-miss naman ang bibingka at puto-bungbong pagkatapos ng Misa.

O sige sana ay maging super saya ng paghahanda ng lahat sa darating na Kapaskuhan…saan man tayo sa panig ng mundo naroroon.

Kapag may Diyos ay may pag-asa!!

Merry Krismas and A Hapi New Year!!

God Bless You all always!!

Advertisements

A Sunday Afternoon

A Sunday Afternoon

In a water reservoir dam park

Blue waters and green leaves

Cottages beside the waters

Waiting for people in this lazy afternoon

Children playing

Others flying kite

Geese walking

Enjoying the Sunday afternoon

Just sitting by the bench

Viewing nature

In a Sunday afternoon

Sun shining

Birds chirping

Wind Blowing

Trees swaying

I thank God for a beautiful Sunday afternoon.

“I love to think of nature as an unlimited broadcasting station, through which God speaks to us every hour, if we will only tune in.”

 —George Washington Carver

Picture at Pictures Pa

Sinubukan ko ang multi-upload ng mga pictures ng WordPress at ganito pala iyon.

Ummmm ganito pala iyon.

Mga kuha ito ng nakaraang isang linggo sa aking buhay.

Misty the cat. Restaurant in black and white. Breakfast.

Salad for dinner. At Disneyland(LA). Cars(New at Disney).

Old gas pumps at Disney.

And vintage cars at a car show.

Si Lily

Si Lily(di niya tunay na pangalan) ay kaibigan ng aking anak dito sa Amerika. Kararating lang niya noong 2010 mula sa Pilipinas at kasama siya ng anak ko sa trabaho.

Nag-aaral pa sa kolehiyo si Lily ngunit tumigil muna siya ngayon semestre na ito.

Maaliwalas ang mukha ni Lily at palaging nakangiti. Hindi mababanaag kay Lily ang kanyang pinagdaanan, pinagdadaanan,  at mga kakulangan ngayon sa buhay.

Mula sa konti at maiikling tanong ay naintindihan ko ang buhay niyang pinagdaanan. Sa pag-uusap namin ay iniwasan ko ang mga tanong na pakiramdam ko ay wala akong karapatan na ungkatin at malaman. Pinabayaan ko lamang siyang sumagot at magkuwento sa gusto niya.

-Lumaki siya at kanyang mga kapatid sa kanilang Lolo at Lola…sa Pangasinan. Naikuwento niya kung paano nila pinilit na matutunan ang salita doon sa lugar na iyon.

-Noong magha-hayskul na siya ay lumipat sa siya at mga kapatid sa Cavite. At nai-kuwento niya na bago siya umalis sa Pilipinas ay namasukan siya sa Greenwich bilang isang working-student.

Biniro ko si Lily noong nabanggit niya na taga-Cavite rin pala siya…aba matapang ang mga taga-Cavite. Ang sagot niya sa akin ay di rin daw at madalas ay iyakin rin(marahil may kanalaman ito sa kanyang pamilya).

-Nakarating silang magkakapatid sa Amerika dahil sa petition ng kanyang Ama, na may pamilya ng iba dito sa Amerika. Hindi ko na itinanong ang mga detalye at pumasok na lang sa aking isipan na mabuti at inasikaso ng kanyang ama ang kanilang papeles upang makarating siya at mga kapatid sa Amerika sa kabila na may pamilya ng iba ang kanyang Ama.

– Ang Ina naman ni Lily(at mga kapatid niya) ay nasa Dubai. At malamang matagal na rin siya sa ibang lugar bilang OFW dahil sa kuwento niya na nakatira sila sa kanilang Lolo at Lola noong bata pa.

– At sa ngayon ay naalalayan siya at ng kanyang mga kapatid ng kanilang Tiya dito sa Amerika.

Mga nabanggit rin ni Lily…

“Hindi niya akalain na makakarating sa Amerika siya at kanyang mga kapatid.”

“Naaawa siya sa kanyang Ina dahil magkakahiwalay sila at ganun na lamang ang pag-iisip at pag-aalala sa kanilang mga magkakapatid dito sa Amerika.” Habang ang bunsong kapatid sa ngayon ay nasa Pilipinas upang ipagpatuloy ang kolehiyo doon.

“Sa susunod na lang na semestre po ako papasok at ipagpapatuloy ang pag-aaral sa kolehiyo.”

“Matatangkad ang mga kapatid ko sa bagong pamilya ng kanyang Ama.”

Mga naisip ko….

Palagay ko matibay na si Lily sa buhay dahil sa pinagdaanan at mga pagsubok ng kanyang pamilya.

Palagay ko tunay na nagabayan at naalagaan siya at kanyang mga kapatid ng kanilang Lolo at Lola. Dahil sa magandang pag-uugali at panuntuyan sa buhay sa kabila na wala sa piling nila ang mga gagabay na magulang.

Palagay ko at dalangin ko ay mararating ni Lily ang kanyang pangarap dahil sa kabila ng pagtatrabaho niya at hindi niya kinalilimutan ang makatapos sa pag-aaral.

Palagay ko ay makakasama niya pagdating ng panahon ang kanyang Ina dito sa Amerika. Dahil nabanggit niya na hihintayin niyang maging US Citizen siya at sa panahon na ito ay ipe-petition niya ang kanyang Ina. Malapit na rin iyon…mga dalawang taon na lamang iyon.

Palagay ko ay magaan na kay Lily ang  relasyon niya sa Ama dahil naikukuwento niya ang kalagayan ng kanyang mga bagong kapatid sa bagong pamilya ng Ama.

….

Maraming mga pangyayari at marami dito ay di na maibabalik at mababago ngunit sa kabila nito ay may mga umuusbong muling mga panibagong buhay, magagandang pangarap, pag-asa, at hindi magmamaliw na pagmamahal ng Anak sa Magulang…ng Magulang sa Anak.

–0–

When things go wrong as they sometimes will,
When the road you’re trudging seems all uphill,
When the funds are low and the debts are high,
And you want to smile but you have to sigh,
When care is pressing you down a bit
Rest if you must, but don’t you quit.
Success is failure turned inside out,
The silver tint on the clouds of doubt,
And you can never tell how close you are,
It may be near when it seems afar.
So, stick to the fight when you’re hardest hit
It’s when things go wrong that you mustn’t quit.
-Author Unknown

Mga Puno, Dahon, at Bulaklak

Bughaw na Langit

Puno at mga Sanga

Bagong Dahon

Pula at Puti

Bago at Luma

Kulimlim

Pula, Puti, at Berde

Pink

Purple

Puti, Pula, at Berde

 

 

“It was in the spring that Josephine and I had first loved each other, or, at least, had first come into the full knowledge that we loved. I think that we must have loved each other all our lives, and that each succeeding spring was a word in the revelation of that love, not to be understood until, in the fullness of time, the whole sentence was written out in that most beautiful of all beautiful springs.” 
― L.M. Montgomery, Further Chronicles of Avonlea