Contentment is not the fulfillment…

Medyo naantig ang puso ko sa istorya na ito at nais kong i-share sa inyo.

Natanggap ko ito sa aking email kaninang umaga. Totoo man o hindi ngunit puwedeng mangyari ang istorya.

Katulad ko…kung may maliliit na problema na umiikot-ikot sa buhay ninyo ngayon. Nawa’y ma-isip natin na masuwerte pa rin pala tayo…kumpara sa iba.

Magpasalamat ng buong puso sa Maykapal.

Be grateful.

Be generous.

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

Have you ever, at any one time, had the feeling that life is bad, real bad, and you wish you were in another situation?
You find life make things difficult for you, work sucks, life sucks, everything seems to go wrong…

Read the following story… it may change your views about life:

After a conversation with one of my friends, he told me despite taking 2 jobs, he brings back barely above 1K per month, he is happy as he is…

I wonder how he can be as happy as he is considering he has to skimp his life with the low pay to support a pair of old parents, in-laws, a wife, 2 daughters and the many bills of a household.

He explained that it was through one incident that he saw in India that happened a few years ago when he was really feeling low and touring India after a major setback.

He said that right in front of his very eyes he saw an Indian mother chop off her child’s right hand with a chopper. The helplessness in the mother’s eyes, the scream of pain from the innocent 4-year-old child haunted him until today.
You may ask why did the mother do so; had the child been naughty, had the child’s hand been infected?? No, it was done for two simple words- – -TO BEG!

The desperate mother deliberately caused the child to be handicapped so that the child could go out to the streets to beg.

Taken aback by the scene, he dropped a piece of bread he was eating half-way. And almost instantly, a flock 5 or 6 children swamped towards this small piece of bread which was covered with sand, robbing bits from one another.
The natural reaction of hunger.

Stricken by the happenings, he instructed his guide to drive him to the nearest bakery. He arrived at two bakeries and bought every single loaf of bread he found in the bakeries. The owner was dumbfounded but willingly sold everything. He spent less than $100 to obtain about 400 loaves of bread (this is less than $0.25 per loaf) and spent another $100 to get daily necessities.

Off he went in the truck full of bread into the streets. As he distributed the bread and necessities to the children (mostly handicapped) and a few adults, he received cheers and bows from these unfortunate.. For the first time in his life he wondered how people can give up their dignity for a loaf of bread which cost less than $0.25.

He began to tell himself how fortunate he is. How fortunate he is to be able to have a complete body, have a job, have a family, have the chance to complain what food is nice and what isn’t nice, have the chance to be clothed, have the many things that these people in front of him are deprived of…

Now I begin to think and feel it, too! Was my life really that bad?

Perhaps… no, I should not feel bad at all… What about you? Maybe the next time you think you are, think about the child who lost one hand to beg on the streets.

“Contentment is not the fulfillment of what you want, it is the realization
of how much you already have.”

When the door of happiness closes, another opens, but often times we look so long at the closed door that we don’t see the one which has been opened for us.

It’s true that we don’t know what we’ve got until we lose it, but it’s also true that we don’t know what we’ve been missing until it arrives.

The happiest of people don’t necessarily have the best of everything; they just make the most of everything that comes along their way.

The brightest future will always be based on a forgotten past, you can’t go on well in life until you let go of your past failures and heartaches.

My Resolutions for 2010

Bago matapos  ang buwan ng Enero ay ninais ko nang maisulat ang mga balakin ko para sa taong ito.

1. Maging ‘Organized’…yun bang ayusin ang kalat ng buhay at bahay…simlify.

Nuon ay naisulat ko na gusto kong i-simplify ang aking buhay kaya isang paraan dito ay maging maayos sa aking mga gamit…na yun lamang mga importeng gamit sa bahay ang kailangan maging laman ng bahay(naging ‘minimalist’ na po ako ngayon) at yung mga importanteng papeles ng aming pamilya ay mailagay sa tamang lugar.

Dahil nuon ay iniaasa ko lahat sa aking Misis ngunit sa kadahilanan na ako ay NaTay na ay talagang isang responsibilidad ko na ito sa ngayon.

Kaya ang sabi nga ‘Organization should be about making life easier‘ and kapag maayos na ang lahat makaka-focus ng mahabang oras sa mga ‘what matters most in life’…lalo na para sa mga mahal sa buhay o sa mga gawaing puwedeng makapagpaligaya sa atin.

Magiging masaya ang buhay.

2. Kumain ng mga masustansiyang pagkain.

Nuon pa naman ay sinusunod na namin ito sa aming pamilya…lalo na nung na-diagnose ng sakit na kanser ang aking Misis. Talagang puro healthy foods kami nuon…puro organic…at halos naging vegetarian kami sa pamilya. Kaya ipinagpapatuloy namin ito hanggang ngayon at lalo pa namin pinag-aaralan ang mga pagkain inilalagay namin sa aming mga bibig.

3. Patuloy na maging mapag-pasensiya sa mga anak, kapatid at magulang.

Hindi uso sa akin ang nagagalit at sumisigaw sa mga anak. Lumaki sila ng punong-puno ng pagmamahal. Nais ko maituro sa kanila ito upang sa panahong sila naman ay magka-anak ay ganun din ang kanilang magiging patakaran sa buhay…na buong-puso na maintindihan ng mga anak nila na ayon sa pagmamahal ng Diyos.

Gayun din para makapagsilbi ako ng mabuti sa aking magulang at mga kapatid at pamilya nila ay ninanais ko na laging maintindihan ko sila.

4. Mag-Exercise ng regular.

Ito na yata ang laging gusto ko na magkaroon ng maayos ng ehersisyo para sa aking katawan. Mga simpleng exercise lang naman…katulad ng yoga.

5. Ayoko ng mag multi-task sa buhay.

Nais kong namnamin ang buhay…lalo na ang makapiling ng mas matagal ang mga mahal sa buhay at nais ko rin na makipag-ugnayan sa kalikasan ng madalas. Lahat ng oras ko ngayon ay inayos ko na kapag andyan ang mga anak ko at ang mga kamag-anak ay sila na muna…kinakausap at nakikipag-kuwentuhan sa kanila. Sa isang tabi muna ang computer at TV.

6. Gumastos ng tama lang.

Isang punto ito ng pag-simplify ng buhay.  Dahil nga nasa panahon tayo na medyo ang ekonomiya ay tagilid pa kailangan medyo kailangang gumastos lamang para sa mga pangunahing kailangan ng buhay. Katulad ng cable TV subscription…wala kami nito ngayon…nakakapanood naman ng mga palabas sa Internet. Ang aming telephone sa bahay ay yung basic at flat rate lang…para lang ito sa DSL Internet. Yung binibili namin na panggamit sa bahay ay yung mga generic lang…katulad ng mga sabon, toilet paper at mga panglinis sa bahay. Maraming paraan sa pagtitipid na hindi naman nagsasakripisyo ng mga pangunahing pangangailangan sa buhay.

7. Magkaroon ng magandang relasyon sa mga kapamilya at kapuso.

Maikli lang ang ating buhay at ninanais ko lagi ito na pagbutihan ang aking mga ralasyon sa mga kaibigan at mahal sa buhay…kasama na rito ang aking mga ka-bloggers. Ito ang nagbibigay ng kaligayahan at nagpapataba sa aking puso ang patuloy na magkaroon ng ‘connection’ sa mga kaibigan at mahal sa buhay.

Minsan lang ako daraan sa mundong ito at ninanais ko ito na isang punong-puno ng pagmamahal.

8. Patuloy na magkaroon ng magandang spiritual na buhay.

Ito ang nagpapatibay sa aking journey dito sa mundong ito at kailangan kong patuloy na palakasin ito para paghahanda sa aking….eternal life. Mahal ko ang buhay pero ‘I just live one day at a time’…bawat araw ay parang last day…pinupuno ko ito ng mga mahahalagang gawain 101%…para anytime pag tinawag ako ni Lord ay handa na ako. Laging handa sa susunod na buhay.

9. Sana matupad ang lahat ng aking mga balaking ito sa 2010.

Minsan kasi sa bilis ng panahon ay napapako ang mga balakin natin…Nawa’y gabayan ako ng Maykapal upang matupad ang mga ito sa aking buhay.

Maraming Salamat sa inyong lahat na aking mga nakilala sa blogosperyo at sana’y dumami pa ang aking makikilala para sa taong ito.

5 Years Single and Counting…NaTay pa rin

Naalala ko pa ang pag-uusap naming mag-asawa…two months before she died.

Malakas pa siya nuon pero yung pasok at labas namin sa hospital ay dumadalas na.

Minsan kaming nasa bahay at masayang nagkukuwentuhan. Tinanong niya akong bigla…sa unang pagkakataon:

Mag-aasawa ka pa ba?

Ang sagot ko sa kanya ay:

Teka ano ba yang tanong na yan. Basta gusto ko ay harapin lang natin ang bawat araw at gawin ang nararapat sa bawat araw….at yun lang ang nasa isip ko ngayon.

Ang sabi niya sa akin:

Kilala kita. Mahihirapan ka kapag wala kang kasama.

Dito na natapos ang aming pag-uusap sa topic na iyon.

Pumasok sa isip ko na lang na talagang kilala niya akong buong-buo ng aking pagkatao. Alam niya na masaya at kailangan ko ng laging kasama. Simula’t simula ay lagi kaming magkasama sa lahat ng bagay kung may pagkakataon. Sobrang balanse ang aming pagsasama…bilang Ina marami siyang bagay-bagay na ginagawa at kaalaman sa gawaing bahay. At ako naman ay tamang-tama lang sa aking pag-suporta at ginampanan bilang isang Ama ng tahanan.

At nakita ko rin ang kahandaan ng aking mahal na asawa sa puwedeng mangyari sa kanyang buhay. Alam niya na ayokong pag-usapan ang mga bagay-bagay lalo na ang tungkol sa kamatayan…sobrang lakas ng aking pananampalataya na malalampasan namin ang pagsubok na iyon. Pero ang kinausap niya ay ang aming mga anak. Sa kanila siya nagbilin kung sakaling mawawala siya. Hanggang sa huling mga linggo at araw ay naging Ina siya upang maging maayos ang lahat ng bagay sa aming pamilya at bahay bago siya tuluyang lumisan. Pagkatapos na kanyang kamatayan ko nalaman na dun sa pangalawa naming anak ibinilin ang damit niyang isusuot sa kanyang burol. Ang mga papeles naman ay pinagbilin sa aming panganay lalo na yung memorial plan na kanyang hinulugan.

Mag-aasawa pa ba ako?

Talagang million dollar question ito sa akin.

Kadalasan sa aming probinsya ang nangyayari daw ay di pa nagbabang luksa ay nag-aasawa na ang nababalo. Ang akala ko ay mangyayari rin ito sa akin. Pero bumilang na ang mga taon ay naito pa rin ako….single pa rin.

Naisip ko lamang sa ngayon na siguro ay na-focus ako sa pag-aalaga at pag-aasikaso sa aking mga anak. Nung unang taon naman(hanggang bago umalis) sa Pilipinas ay nagkaroon ako ng kaabalahan sa aming simbahan at community.

Hindi naman sarado ang aking isipan at puso sa katanungan na iyan.

Sa ngayon ay lagi kong dalangin na wag akong pabayaan ng Panginoong Diyos. At dahil sa pananalig na ito…kaya ko pala ang buhay na ito at maging masaya…na sa ngayon ay isang NaTay sa aking pamilya.

Magiging double pa kaya ako?

Five Decades and Counting

Sa sunod-sunod na ‘random things’ na aking nabasa mula sa mga kaibigan dito sa blogosperyo. Siguro ito na rin ang pinakamagandang panimula ng aking 2010.

Isang pasasalamat ito dahil ako ay inyong tinanggap dito bilang isang kaibigan sa blogosperyo. Sa ngayon ay kayong mga nakilala sa blogosperyo ang aking mga bagong kaibigan.

At nais ko rin maibahagi sa inyo ang aking simpleng buhay at nawa’y patuloy akong makapagbigay ng ‘in my own little way’ na kaalaman sa aking tinahak na buhay dito sa mundong ito sa loob ng limang dekada.

1. Apat na taon bago pumasok ang dekada sisenta ng ako’y ipinanganak. Barbero at Titser ang aking mga magulang. Panganay sa apat na magkakapatid. Lahat kami ay lalaki.

2. Akala ko may Santa Klaus talaga…nung grade five na ako…Pasko…nakita ko kung sino ang naglagay ng regalo.

3. Sa isang public school nag-aral nung elemetarya. Laging kasali sa ‘Folk Dance’ at Maikling Drama tuwing may programa.

4. Tuwing bakasyon sa eskuwela…laging nagpi-piknik sa ilog, naglako ng tinapay sa bayan, at nag-aral ng piyano.

5. Nung haiskul ay sa isang Ateneo sa Laguna naka-pasok. Iskolar lang kaya nakapasok. Dugo at pawis ang inabot para maka-graduate. Dito na nahilig sa musika ng dekada sisenta at sitenta at medyo umaaligid na sa mga dalaga. Nahilig din sa basketbol at konting disco party. Nangunguha ako ng kaning-baboy para sa aming mga alagang baboy.

6. Dekada Sitenta ng lumuwas ng Maynila para magkolehiyo. Kumuha ng engineering(ECE)…1978  nung natapos. Pero nakapasa sa Electrical Engineering(EE) na board exam. May mga kababayang barkada nung panahon na ito pero di naman ako nagpabaya sa pag-aaral.

7. Nagsimulang mag-trabaho nung 1977 bilang isang ‘working student’. Ayun tuloy-tuloy na ang trabaho pagka-graduate ng college.

8. Nagka-girlfriend ng taong 1975…after 7 long years ay nagpakasal na kami. Tumira sa isang apartment ng 7 years sa Sampaloc. Lumipat sa sariling bahay ng 1988 sa Quezon City. Bago lumipat ay tatlo na ang aming anak.

9. Dekada Otsenta ay kasagsagan ng trabaho. Pinagbuti ang trabaho para sa pamilya at mga anak. Naging patakaran naming mag-asawa na di ipaparanas sa mga anak ang mga hirap na dinanas nung bata pa kami. Napag-sikapan na maipasok silang lahat sa private school at mapag-kolehiyo sa gusto nilang kurso.

10. Di ako puwedeng walang musikang naririnig. Kahit anong musika ay puwede sa akin…classical, latin, jazz, bossa nova, disco of the 70′ & 80’s, Praise & Worship songs, 60’s, 70’s, 80′, OPM…  Mahilig din akong manuod ng mga movies…action, comedy, love story and mga concerts sa dvd…puwedeng rin na live concerts.

11. Naging member ako ng isang banda sa opisina simula dekada nobenta hanggang 2007…sa keyboard ako. Tumutugtog kami tuwing may okasyon sa opisina lalo na kung Christmas party.

12. Dekada nobenta(1991) ng unang nakarating sa ibang bansa…Vienna, Austria at San Francisco, USA.

13. Dekada nobenta(1994) ng unang tinawag para iwanan ang lumang buhay…iniwan lahat ng bisyo. Tinawag kaming mag-asawa upang magsilbi sa simbahan. Napasama kami sa isang Chrismatic Community at tuloy-tuloy na iyon ng mga activities namin para sa community at sa pagpapalaganap ng salita ng Diyos.

14. Na-diagnosed na may ovarian cancer ang Misis ko nung March 2002. After almost three years of caring and continued medications…tinawag na siya pauwi ni Lord…binigyan siya ng complete healing….no more pain…peacefully she joined her creator nung September 29, 2004. I continued to serve & be faithfull kay Lord.

Matapang na hinarap ang kanser(April 2002).

Magpapakalbo din sana ako pero ayaw pumayag ni Misis.

15. Taong 2003 ay nakapagpa-graduate kami nung panganay namin sa UST. And after two years ay yung pangalawa naman sa FEU as a Med Tech. Yung bunso ay nasa UST bago nag-transfer dito sa US ng pag-aaral niya.

16. Mahilig mag-kutingting ng mga electronics at electrical na bagay-bagay. Simula nung nagtrabaho ay communication at computer equipments ang mini-maintain.

17. Nagawi sa blogosperyo nung July 2009…ayun hanggang ngayon na. Wala akong Facebook. Basketball pa rin ang hilig na laro. May koleksyon ako ng vinyl records. Reading glass pa lang ang ginagamit. Di na mahilig manuod ng TV programs…’time is gold’…mas gusto kong magbasa ng books, i-enjoy ang nature at maka-usap ang mga mahal sa buhay.

18. Di ako mahilig manuod ng mga talk shows, noontime shows at mga drama nung nasa Pilipinas pa…dahil siguro madalas ako sa opisina at gabi na kung umuwi dahil hinihintay ko si Misis sa pag-uwi mula sa kanyang opisina.

19. Di ako nahilig na magsugal…di nagsigarilyo…di nagpapakalasing kasi lagi akong nagda-drive nuon pauwi sa bahay. Natutong pag-ingatan ang kalusugan lalo na nung nagkasakit ang aking Misis.

20. Ang dami kong kaibigan simula pagkabata…wala akong naka-away…di ako napasama sa mga kaguluhan o suntukan…siguro nakabalya at nakatulak sa basketbol nung bata pa. Dito ko nakita ang pagkakaroon ng maganda at mabuting pakikisama sa loob at labas ng opisina…kahit mababa ang posisyon ko nuon sa opisina ay tinatawag nila akong ‘Sir’…kahit  CEO at mga VP ay tinatawag nila akong ‘Sir’…isa ito sa mga di ko makakalimutan sa aking huling trabaho sa Pilipinas.

21. Taong 1995 hanggang 2007 ay naging Lay Minister & Music Ministry sa Misa, Prayer Leader minsan sa mga Prayer Meeting, at uma-attend ng Bible Study sa kapit-bahayan. Madalas akong maging guest speaker sa mga Prayer meeting lalo na nung dumadaan ako sa pagsubok sa buhay.

22. Kaligayahan ko ngayon ang pagsilbihan ang aking mga anak…dahil ito ang ipinangako ko sa aking asawa ilang minuto bago niya kami iniwan…Tandang-tanda ko pa ang mga huling sinabi sa kanya:

—-”Sige na…umuwi ka na kay Lord…ako na ang bahala sa mga bata.”

Isang mga salitang napakahirap bitawan ngunit aking nagawa dahil mahal ko ang aking asawa…ayoko na siyang maghirap…at nagtiwala ako sa Diyos na siya na ang bahala sa aking asawa at sa amin.

Mommy’s Last Birthday (Nov. 2003)

23. Taong 2007 ay lumabas ang aming US immigrant petition…Nag-asikaso sa Manila US Embassy…dumating ng 2008 sa Amerika.

24. Kung may gusto pa kayong malaman sa buhay ko…ikaliligaya ko na batuhin ninyo ako ng tanong para maipapakilala ko pa ang sarili ko sa inyo….na aking mga kaibigan sa blogosperyo.

Marami Pong Salamat.

Superlolo’s Base Contest Award

Malayo-layo din ang ibiniyahe ng aking Base Contest Award. From Zamboanga, Philippines to California, USA. Kaya naging very excited ako ng ito ay aking natanggap. Ayan kodakan agad as promised para makita ni Father Fiel at mga kalaro sa Base Contest.

Maraming Salamat Po Father Fiel at mga taga SVD!

Malaking katuwaan na tanggapin ko po ang ‘The Word Bible Diary 2010′…na magiging pang araw-araw kong babasahin at ang Malong…super-first na nakapagsuot po ako ng Malong.

Habang nagsusulat nga ako ng post na ito ay suot-suot ko ang Malong dahil ginawa ko siyang blanket para sa aking katawan dahil medyo may kalamigan pa dito sa amin.

Konting kaalaman tungkol sa Malong:

The most prominent traditional wear is the malong, a large, colorful woven cloth wrapped around the body. One common way women wear it is around the waist with its folds draped over the left arm. Men wrap it around the waist like a skirt.

The malong has many uses depending on the need of the wearer. It can be used as a cape, coat, blanket or umbrella. Maranao or Maguindanao women wear the malong over a blouse called arbita. Also, they wear a turban called kombong made of muslin fabric. White is used as kombong

In Sulu, patadyong is the people’s version of malong. It is smaller and resembles a sarong worn by people in Indonesia and Malaysia. Sawal or kantyu is loose baggy pants made of soft cloth and worn by both men and women.  Men wear the sawal with a polo shirt, while women wear it with a sambra, a collarless, V-neck blouse with short sleeves. Women also wear it with a sablay, a long-sleeved blouse that reaches the hips. when the wearer has been to Mecca.

Isang pagbabalik-tanaw sa aking Pasasalamat noong Base Contest Award:

18. superlolongpinoy – December 8, 2009

Teka Mag acceptance na rin ako:

Father Fiel at aking mga nakalaro sa beys contest.

Ako po ay nagpapasalamat at dito ako napadpad sa blog at laruan ni Father. Sa totoo lang po ay kasisimula ko pa lang mag-blog nung napadpad ako dito nung Setyembre. Nuon ko lang talaga naintindihan ang blogosperyo. Akala ko nuon ay magsusulat lang ako para lang sa akin…parang isang journal…pero unti-unti may nakapansin sa blog ko nung napasali na ako sa paglalaro sa beys contest…at yun na ang simula ng malaawakang pagkakaibigan sa blogosperyo.

Talagang naging makulay po ang bago kong mundo dito sa blogosperyo…dahil nga sa idad ko…di ko akalain na magiging ‘cool’ pa ako sa aking mga nakikilalang mga halos anak ko na ang mga idad nila…Pero isang napakakasaya at napaka-encouraging po si Father sa kanyang malawak na blog at palaro…kaya eto patuloy ako sa pakikikapit-blog….at pakikipaglaro.

Tinatanggap ko po ng sobrang saya ang Award na ito. Patuloy akong susubaybay sa ating nasimulaang pagkakaibigan…at balang araw ay pangarap kong magkita-kita tayo. ‘In my own Liitle Way’ sa pagsusulat sa aking blog…naway may mumunting mabuting mensahe akong maiparating sa inyong lahat. Salamat sa lahat na bumibisita sa aking blog at sobrang ikinatutuwa ang pagbibigay ninyo ng oras para sa inyong mga komento na nakapagbibigay ng saya sa inyong Lolo.

Muli isang pasasalamat sa inyong Lahat….Clap clap clap po sa pasimuno ng kasayahan na ito…si Father Fiel…sabi nga ‘Cool Baby Priest ng lahat dito sa blogosperyo.

Maligayang Pasko sa inyong lahat!

God Bless You All! Salamat !!!!

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

Isang Masaganang Bagong Taon sa inyong Lahat!

Maligayang Pasko from SuperLolo

Para sa mga ka-blogger ko sa buong mundo,

Dahil halos 24 na oras na lang sa Pilipinas ay Pasko na. Marapatin ninyong batiin ko kayong lahat ng isang mula sa puso at feeling kapamilya ng Maligayang Pasko.

Ang aking dalangin at kahilingan sa Puong Maykapal ay pagkalooban tayo ng lubos na kapayapaan at kulusugan, punong-puno ng pagmamahalan at pagkakaibigan, taos-pusong pag-asa sa magandang kinabukasan at patuloy na pagtulong sa kapuwa.

Pagpalain kayong lahat ng Maykapal.—Superlolo

At naito ang aking handa ngayong Pasko…tayo na at pagsalu-saluhan natin!

MALIGAYANG PASKO…NAMAMASKO PO!

Miss Kita Kung Christmas

Ito ay isang OPM(Original Pilipino Music) na christmas song nung dekada sitenta na talaga namang nakakapagpabalik ng magagandang alaala. Inawit ito ni Susan Fuentes na isang sikat na mang-aawit nung kapanahunan ng sibol ang OPM.

Medyo malungkot ang awit na ito pero nagpapakita lang ng realidad ng buhay ng  isang Pinoy…na ang mga taong na minsan ay ating minahal ay talagang naalala natin lalo na ngayong Pasko…at ninanais man lang na makapiling o mabati sa darating na kapaskuhan.

Marami tayong nami-miss kung Pasko…na katulad ko kaya angkop na angkop ang awitin na ito. At isa na ngang laging nami-miss ay ang mga mahal sa buhay na hindi makakapiling ngayong Pasko.

Part of the song goes this way…

Ang disyembre ko ay malungkot.
Pagkat miss kita
Ano man ang pilit kong magsaya
Miss kita kung Christmas
Kahit nasaan ako
Papaling-paling ng tingin
Walang tulad mo
Ang nakapagtataka’y maraming
Nakahihigit sa ‘yo

Hinahanap-hanap pa rin kita
Ewan ko kung bakit ba
Ako’y iniwan mong nag-iisa
Miss kita, O giliw
Pasko’y sasapit ‘di ko mapigil
Ang mangulila
Hirap niyan mayro’n ka ng iba.

—Salamat ‘CircaSitenta’ sa bidyong ito.

May nami-miss ka rin ba ngayong Krismas?

Grown-Up Christmas List Song

Ikalawang Taong Pasko ko na sa isang Linggo dito sa bayan ni Ankel Sam. At pasensiya na kayo di yata makasulat ang Lolo ninyo ng isang istoryang pamasko…may lungkot ang dating sa akin habang papalapit ng papalapit ang Pasko. Maraming nami-miss ang Lolo ninyo sa Pilipinas.

Kaya eto nag-iikot sa youtube…at nadaanan ko ang isang ngayon ko lang narinig na kantang Pamasko na inawit ni Natalie Cole at David Foster.

Grown-up Christmas List Lyrics

Music by David Foster

Lyrics by Linda Thompson

Do you remember me

I sat upon your knee

I wrote to you

With childhood fantasies

Well, I’m all grown up now

Can you still help somehow

I’m not a child

But my heart still can dream

So here’s my lifelong wish

My grown-up Christmas list

Not for myself

But for a world in need

No more lives torn apart

That wars would never start

And time would heal all hearts

Every man would have a friend

That right would always win

And love would never end

This is my grown-up

Christmas list

What is this illusion called

The innocence of youth

Maybe only in their blind belief

Can we ever find the truth

There’d be no more lives torn apart

And wars would never start

And time would heal all hearts

Every man would have a friend

And right would always win

And love would never end

This is my grown-up Christmas list

This is my only lifelong wish

This is my grown-up Christmas list

Hoo—, hoo–

Muli isang Maligayang Pasko sa inyong Lahat.

Wala na akong masabi…nabanggit na sa awitin ang akin sanang Grown-up Christmas List.

Merry Christmas!

Every Moment, Thank GOD

Happy moments, PRAISE GOD.

Difficult moments, SEEK GOD.

Quiet moments, WORSHIP GOD.

Painful moments, TRUST GOD.

Every moment, THANK GOD.

Itong bidyo na ito from ‘chapsbryan’ ay para sa mga katulad ko na muling mami-miss ang Paskuhang Pinoy.

Merry Christmas!

Maligayang Pasko!

A Christmas Joke

Paparamdam lang po ang inyong Lolo. Di pa po tapos ang aming lipat pero malapit na malapit na.

Napulot ko lang ito sa aking email at nais ko lang kayong bigyan ng konting ngiti sa kabila ng bilis ng takbo ng araw papalapit sa Pasko.

Only 23 days till Christmas…… Here’s your first Joke!!

2009’s First Christmas Joke

Three  men died on Christmas Eve and were met by Saint Peter at  the pearly gates.‘In honour of this holy season’  Saint Peter said,  ’You must each possess something  that symbolizes Christmas to get into heaven.’

The  first man fumbled through his pockets and pulled out a  lighter. He flicked it on. ‘It represents a candle’, he  said.

‘You may pass through the pearly  gates’ Saint Peter said.

The  second man reached into his pocket and pulled out a set of  keys. He shook them and said, ‘They’re  bells.’

Saint Peter said ‘You may pass through the  pearly gates’.

The third man started searching  desperately through his pockets and  finally pulled  out a pair of women’s panties.

St. Peter looked at  the man with a raised eyebrow and asked, ‘ And just what do those symbolize?’

The man  replied, ‘These are Carols.’

Kaya…Maging Mabait ngayong darating na Pasko…magbaon ng magagandang bagay sa ating bulsa o sa ating Puso…para mapagkalooban ng lubos na kasiyahan….yun ang Heaven na Kasayahan!

And  So The Christmas Season Begins……

Maligayang Pasko Po sa inyong lahat!